Γαλαξιακό Τέρας

από τον Διονύση Σιμόπουλο

Πριν από μερικά χρόνια μια ομάδα αστρονόμων του Ινστιτούτου Μαξ Πλανκ μετά από επισταμένες παρατηρήσεις δέκα ετών και την χρησιμοποίηση του μεγάλου τηλεσκοπίου VLT του Ευρωπαϊκού Νότιου Αστεροσκοπείου στη Χιλή, ανακάλυψε ένα άστρο που περιφέρεται γύρω από την τεράστια Μαύρη Τρύπα που βρίσκεται στο κέντρο του Γαλαξία μας. Το άστρο αυτό βρίσκεται σε απόσταση από τη Μαύρη Τρύπα τρεις φορές την απόσταση που έχει ο Πλούτωνας από τον Ήλιο (17 ώρες φωτός), περιφέρεται γύρω από την Μαύρη Τρύπα με ταχύτητα 5.000 χιλιομέτρων το δευτερόλεπτο, ενώ χρειάζεται 15 περίπου χρόνια για να συμπληρώσει μια πλήρη περιφορά. Η ταχύτητα του άστρου είναι μια ακόμη επιβεβαίωση της ύπαρξης της γαλαξιακής Μαύρης Τρύπας και της εκτίμησης ότι τέτοιου είδους αντικείμενα ελλοχεύουν στους πυρήνες όλων των γαλαξιών.

Προς την κατεύθυνση του αστερισμού του Τοξότη και σε απόσταση 26.000 ετών φωτός από 'μάς το κέντρο του Γαλαξία μας βρίσκεται δίπλα σχεδόν σε μία ιδιαίτερα ενεργή πηγή ακτινοβολιών που ονομάζουμε «Τοξότη Α*» και έχει αποδειχθεί ότι είναι εξαιρετικά συμπαγής. Οι σύγχρονες μάλιστα παρατηρήσεις ταυτίζουν την περιοχή αυτή με την κεντρική Μαύρη Τρύπα του γαλαξιακού κέντρου. Και βέβαια εκτός από άστρα το αδηφάγο αυτό τέρας εξαφανίζει και οτιδήποτε άλλο τολμήσει να το πλησιάσει με αποτέλεσμα την συνεχή του επέκταση.

Άλλες παρατηρήσεις του τροχιακού αστεροσκοπείου ακτίνων Χ «Τσάντρα» μας απεκάλυψαν την ύπαρξη ενός γιγάντιου φωτεινού δίσκου αστροϋλικών να περιβάλλει την γαλαξιακή Μαύρη Τρύπα. Η τεράστια αυτή Μαύρη Τρύπα καταβροχθίζει κυριολεκτικά ένα προς ένα τα άστρα του γαλαξιακού πυρήνα καθώς αυτά εξελίσσονται και πέφτουν προς το κέντρο του. Η Μαύρη αυτή Τρύπα υπολογίζεται ότι αποτελείται από υλικά σχεδόν τέσσερα εκατομμύρια φορές περισσότερα από αυτά που έχει ο Ήλιος συγκεντρωμένα σε μια περιοχή με διάμετρο λίγο μεγαλύτερη από την απόσταση Γης-Ηλίου που είναι 150 εκατομμύρια χιλιόμετρα. Τα τελευταία μάλιστα χρόνια έχει αποδειχθεί ότι οι περισσότεροι άλλοι γαλαξίες έχουν κι αυτοί παρόμοιες τεράστιες Μαύρες Τρύπες στο κέντρο τους αφού ο Γαλαξίας μας δεν είναι ο μοναδικός στο Σύμπαν.

https://www.eef.edu.gr/el/arthra/galaksiako-teras/

Ο Ήλιος κινείται μέσα στον Γαλαξία πιο αργά από ό,τι νομίζαμε

Η θεωρία ανατρέπεται

Το άστρο LL Ori κινείται τόσο γρήγορα μέσα στο Νεφέλωμα του Ωρίωνα ώστε σχηματίζει μπροστά του ένα τοξοειδές κύμα κρούσης. Η δομή αυτή απουσιάζει από τον Ήλιο (STScI/AURA/NASA)

O Ήλιος κινείται στο διαστρικό διάστημα πιο αργά από ό,τι είχε εκτιμηθεί μέχρι σήμερα, γεγονός που σημαίνει ότι η Γη είναι πιθανότατα καλύτερα προστατευμένη από τις εισερχόμενες κοσμικές ακτίνες, αποκαλύπτει μελέτη που δημοσιεύεται στο Science.

H μελέτη βασίστηκε στα δεδομένα του ΙΒΕΧ (Εξερευνητής Διαστρικού Ορίου), ενός δορυφόρου που καταγράφει αλληλεπιδράσεις σωματιδίων και χαρτογραφεί το όριο του Ηλιακού Συστήματος.

Τροφοδοτώντας τα δεδομένα του ΙBEX σε ένα υπολογιστικό μοντέλο, Αμερικανοί ερευνητές υπολόγισαν ότι ο Ήλιος κινείται στο διαστρικό μέσο με ταχύτητα 83.700 χιλιομέτρων την ώρα, περίπου 11.000 χιλιόμετρα την ώρα πιο αργά από ό,τι είχε εκτιμηθεί.

Η αναθεώρηση της εκτίμησης προς τα κάτω, επισημαίνουν οι ερευνητές, έχει σημασία για την κατανόηση της δομής του εξωτερικού ορίου του Ηλιακού Συστήματος.

Ο Ήλιος και οι πλανήτες περιβάλλονται από μια «φούσκα» φορτισμένων σωματιδίων, τα οποία πηγάζουν από το μητρικό μας άστρο και κινούνται σφαιρικά προς τα έξω.

Οι επιστήμονες νόμιζαν ότι μπροστά από την ηλιόσφαιρα υπάρχει ένα κύμα κρούσης (bow schock)

Εδώ και αρκετές δεκαετίες, οι αστροφυσικοί πίστευαν ότι η ηλιόσφαιρα κινείται με τόσο μεγάλη ταχύτητα ώστε, καθώς συγκρούεται με σωματίδια του διαστρικού μέσου, παραμορφώνεται και σχηματίζει το λεγόμενο τοξοειδές κύμα κρούσης -έναν σχηματισμό παρόμοιο με το κύμα που σχηματίζει μπροστά της η πλώρη ενός πλοίου.
Τέτοια κύματα κρούσης έχουν εξάλλου παρατηρηθεί μπροστά από άλλα άστρα που περνούν με μεγάλη ταχύτητα μέσα από νεφελώματα.

Τώρα, όμως, η νέα εκτίμηση της ταχύτητας του Ήλιου δείχνει ότι η πίεση του διαστρικού υλικού που ρέει πάνω στην ηλιόσφαιρα δεν είναι αρκετή για το σχηματισμό κύματος κρούσης.

«Δεδομένου ότι επί τρεις δεκαετίες μελετούσα το τοξοειδές κύμα κρούσης, έμεινα πραγματικά άναυδος όταν συνειδητοποίησα ότι δεν υπάρχει καν» σχολίασε ο Ντέιβιντ ΜακΚόμας του Ερευνητικού Ινστιτούτου Soutwest στο Τέξας, επικεφαλής της μελέτης.

Όμως το γεγονός ότι η ηλιόσφαιρα δεν σχηματίζει κύμα κρούσης είναι στην πραγματικότητα καλά νέα για τη Γη: δεδομένου ότι δεν πιέζεται αρκετά ώστε να παραμορφώνεται και να εξασθενίζει, η ηλιόσφαιρα αναχαιτίζει καλύτερα τις λεγόμενες κοσμικές ακτίνες, φορτισμένα σωματίδια που θεωρούνται άκρως επικίνδυνα.

Όπως μάλιστα επισημαίνει ο Δρ ΜακΚόμας, η ύπαρξη μιας υγιούς αστρόσφαιρας γύρω από οποιοδήποτε άστρο είναι πιθανότατα απαραίτητη για την εμφάνιση ζωής, αλλιώς οι πλανήτες ουσιαστικά θα αποστειρώνονταν από την κοσμική ακτινοβολία.

Και αυτό σημαίνει ότι είναι πιθανότερο να ανακαλύψουμε εξωγήινη ζωή σε άστρα που δεν σχηματίζουν κύματα κρούσης καθώς κινούνται.
Newsroom ΔΟΛ - www.sciencedaily.com


http://youtu.be/LBn9VMzQco8

Μαύρη τρύπα στο κέντρο του Γαλαξία καταβροχθίζει αστεροειδείς

.... σύμφωνα με παρατηρήσεις του διαστημικού τηλεσκοπίου ακτίνων Χ Chandra
Γιγαντιαία μαύρη τρύπα στο κέντρο του Γαλαξία μας εξατμίζει και καταβροχθίζει κομήτες και αστεροειδείς.
Έτσι εξηγούνται οι εκλάμψεις των ακτίνων Χ που παρατηρεί το διαστημικό τηλεσκόπιο Chadra

To διαστημικό τηλεσκόπιο ακτίνων Chadra της NASA διερεύνησε τις εκλάμψεις ακτίνων Χ που προέρχονται από το κέντρο του Γαλαξία μας, εκεί όπου βρίσκεται η υπερμεγέθης μαύρη τρύπα γνωστή ως Τοξότης Α*(Sagittarius A* ή για συντομία Sgr A*). Οι παρατηρήσεις των τελευταίων ετών δείχνουν κατά μέσο όρο μια έκλαμψη ακτίνων Χ με προέλευση τον Sgr A*. Οι παρατηρήσεις αυτές επιβεβαιώθηκαν και από το Πολύ Μεγάλο Τηλεσκόπιο της ESO στη Χιλή.
Μια νέα μελέτη αστροφυσικών, υπό την καθοδήγηση του Kastytis Zubovas του Πανεπιστημίου του Leicester στο Ηνωμένο Βασίλειο, προτείνει την εξής ερμηνεία γι αυτό το φαινόμενο:
Γύρω από την μαύρη τρύπα υπάρχει ένα «νέφος» από εκατοντάδες τρισεκατομμύρια αστεροειδών και κομητών. Στην παραπάνω εικόνα βλέπουμε (αριστερά) την απεικόνιση της περιοχής γύρω από τη μαύρη τρύπα – για χρονικό διάστημα περίπου ένα εκατομμύριο δευτερόλεπτα - από το τηλεσκόπιο Chadra. Το κόκκινο χρώμα παριστάνει τις χαμηλής ενέργειας ακτίνες Χ, το πράσινο τις ενδιάμεσες και το μπλε τις ακτίνες Χ με τις υψηλότερες ενέργειες.
Ένας αστεροειδής (από τα τρισεκατομμύρια που περιβάλλουν την μαύρη τρύπα) μπορεί να συγκρουστεί με κάποιο άλλο αντικείμενο και να κατευθυνθεί προς την μαύρη τρύπα SgrΑ*. Αυτό δείχνει η σειρά των εικόνων δεξιά (από την πάνω δεξιά προς τα κάτω). Όταν ο αστεροειδής φτάσει σε απόσταση περίπου 100 εκατομμυρίων χιλιομέτρων από τη μαύρη τρύπα (η απόσταση μεταξύ της Γης και του Ήλιου είναι 150 εκατομμύρια χιλιόμετρα), τότε διαμελίζεται εξαιτίας των παλιρροιακών δυνάμεων (μεσαία δεξιά εικόνα). Τα κομμάτια του αστεροειδούς εξατμίζονται από την τριβή καθώς διέρχονται μέσα από το θερμό, λεπτό αέριο που ρέει προς τη Sgr Α * (όπως ένας μετεωρίτης καίγεται καθώς διασχίζει την ατμόσφαιρα της Γης). Μια έκλαμψη παράγεται (κάτω δεξιά εικόνα) και τελικά τα υπολείμματα του αστεροειδούς καταπίνονται από τη μαύρη τρύπα.
Κάτι παρόμοιο – παρά τις σημαντικότατες διαφορές μεταξύ των δυο φαινομένων- συμβαίνει και στον Ήλιο μας. Περίπου μία φορά κάθε τρεις ημέρες ένας κομήτης καταστρέφεται όταν διέρχεται κοντά στην θερμή ατμόσφαιρα του Ήλιου.
Σύμφωνα με τους ερευνητές οι αστεροειδείς που πέφτουν μέσα στη μαύρη τρύπα θα πρέπει να έχουν ακτίνα μεγαλύτερη από έξι μίλια για να δημιουργήσουν τις εκλάμψεις που παρατηρήθηκαν από το Chandra.

Η νέα μελέτη δείχνει ότι γύρω  από την μαύρη τρύπα  Sgr Α * υπάρχει ένα "νέφος" που περιέχει τρισεκατομμύρια αστεροειδών και κομητών.  Οι εκλάμψεις ακτίνων Χ εμφανίζονται όταν οι αστεροειδείς με ακτίνα μεγαλύτερη από  έξι μίλια καταβροχθίζονται από τη μαύρη τρύπα

Οι παρατηρήσεις των εκλάμψεων Χ της Sgr Α από το Chandra θα συνεχιστούν και αναμένεται να δώσουν επιπλέον πληροφορίες σχετικά με τη συχνότητα και τη φωτεινότητα των εξάρσεων.
www.nasa.gov

http://youtu.be/55gOBu_PvXE

NGC 1073: Ένας γαλαξίας σαν τον δικό μας

Ο σπειροειδής γαλαξίας NGC 1073,που βρίσκεται στον αστερισμό του Κήτους, όπως φωτογραφήθηκε από το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble. Credit: NASA & ESA

Ο γαλαξίας NGC 1073 που βρίσκεται στον αστερισμό του Κήτους και απέχει 55 εκατομμύρια έτη φωτός από τη Γη, είναι ένας ραβδωτός σπειροειδής γαλαξίας που μοιάζει πολύ με τον δικό μας. Έτσι παρατηρώντας τον NGC 1073, είναι σαν να παρατηρούμε από απόσταση τον δικό μας γαλαξία. Στο πάνω αριστερό μέρος της φωτογραφίας βλέπουμε μια δομή που μοιάζει με δαχτυλίδι που κρύβει μια φωτεινή πηγή ακτίνων Χ. Ονομάζεται IXO 5 και μάλλον πρόκειται για ένα δυαδικό σύστημα που συνίσταται από ένα άστρο που περιστρέφεται γύρω από μια μαύρη τρύπα. Στο βίντεο που ακολουθεί βλέπουμε ένα ζουμ στον NGC 1073 ...
http://youtu.be/6UjzZ2JhxWk
http://youtu.be/6UjzZ2JhxWk
www.spacetelescope.org

Διαβάστε επίσης: Ο "δίδυμός" μας γαλαξίας

Ποιο είναι το χρώμα του γαλαξία μας;

Κάποτε άκουσα την εξής ιστορία «εξεταστικής τρέλας»:
Η εξέταση στο μάθημα της αστρονομίας από τον ιδιόρρυθμο καθηγητή γινόταν ως εξής: πρόβαλλε μια φωτογραφία από τηλεσκόπιο που περιείχε την εικόνα ενός γαλαξία, πανομοιότυπου με τον δικό μας.

Και ρωτούσε τον φοιτητή: «είναι αυτός ο γαλαξίας μας;». Αν ο φοιτητής παρασυρμένος από την ομοιότητα του γαλαξία της φωτογραφίας με τον δικό μας απαντούσε «ναι είναι ο γαλαξίας μας», μηδενιζόταν.
Στις διαμαρτυρίες των άτυχων φοιτητών ο καθηγητής απαντούσε ειρωνικά με την ερώτηση: «πότε ο άνθρωπος κατάφερε το κοσμοϊστορικό κατόρθωμα .... να βγει έξω από τα όρια του γαλαξία μας και να τον φωτογραφήσει;»

Μια ομάδα αστρονόμων ίσως να εμπνεύστηκε από την ιστορία αυτή και αποφάσισε να διερευνήσει το πώς φαίνεται ο γαλαξίας μας σε κάποιον που τον παρατηρεί από μακριά. Και ενώ το σχήμα του γαλαξία μας είναι γνωστό, η ομάδα επικέντρωσε την έρευνά της στο χρώμα του.
Τι χρώμα έχει ο γαλαξίας μας για έναν εξωτερικό παρατηρητή; Η ομάδα των αστρονόμων του πανεπιστημίου Pittsburgh (Dietrich School of Arts and Sciences) ισχυρίζεται ότι είναι καθαρό λευκό, σαν το χιόνι την άνοιξη.
Δεδομένου ότι βρισκόμαστε μέσα στον γαλαξία ο μόνος τρόπος για να προσδιοριστεί το χρώμα του είναι να εξεταστούν άλλοι γαλαξίες παρόμοιοι με τον δικό μας. Το χρώμα ενός γαλαξία χαρακτηρίζει και την ηλικία του. Σύμφωνα με τους αστρονόμους οι νέοι σε ηλικία γαλαξίες έχουν χρώμα μπλε εξαιτίας των άστρων που γεννιούνται, ενώ οι γαλαξίες σε προχωρημένη ηλικία στους οποίους σταμάτησε η δημιουργία άστρων είναι κόκκινοι.
Ο δικός μας γαλαξίας βρίσκεται σε ενδιάμεση ηλικία και αυτοί οι γαλαξίες έχουν λευκό χρώμα - ένα φως παρόμοιο με το φως μιας λάμπας σε θερμοκρασία 4700 έως 5000 βαθμούς της κλίμακας Κέλβιν.

Υ.Γ. Τις τελευταίες μέρες βομβαρδιζόμαστε από αστρονομικές ειδήσεις. Αυτές προέρχονται - όπως η παραπάνω - κυρίως από το συνέδριο της Αμερικανικής Αστρονομικής Ένωσης που γίνεται στο Τέξας.

www.news.pitt.edu

Μια εντυπωσιακή εικόνα από το διαστημικό τηλεσκόπιο Chandra

 Στην εικόνα από το νεφέλωμα της Τρόπιδος (Carina)* περιέχονται πάνω από 14000 άστρα.
Το νεφέλωμα Τρόπις είναι μια περιοχή σχηματισμού άστρων που ανήκει σε έναν από τους βραχίονες του Γαλαξία, που φέρει το όνομα Τοξότης - Τρόπις (Sagittarius-Carina).
Βρίσκεται 7500 έτη φωτός μακριά από τη Γη και το διαστημικό τηλεσκόπιο ακτίνων Χ Chandra  αποκαλύπτει άγνωστες μέχρι σήμερα λεπτομέρειες.
Οι εικόνες του Chandra's X-ray παρέχουν ισχυρές  ενδείξεις ότι άστρα μεγάλης μάζας έχουν αυτο-καταστραφεί κοντά σ' αυτή την περιοχή σχηματισμού άστρων.
Στην περιοχή που ονομάζεται Trumpler 15(στο βορειότερο τμήμα της εικόνας), υπάρχουν ισχυρές πηγές ακτίνων Χ, υπολείμματα (έξι πιθανά άστρα νετρονίων) εκρήξεων υπερκαινοφανών αστέρων.
Το Trumpler 15 είναι ένα από τα δέκα σμήνη άστρων στο σύμπλεγμα της Carina.

(*)Η ονομασία Τρόπις σημαίνει την τρόπιδα («καρίνα» στη δημοτική, όπως και στη λατινική ονομασία) του πλοίου, της Αργούς (Argo Navis), του μεγάλου αρχαίου αστερισμού που τεμαχίσθηκε και έδωσε τους σημερινούς αστερισμούς Πρύμνα, Τρόπιδα, Ιστία και Πυξίδα.
www.nasa.gov - wikipedia

Πως δημιουργήθηκαν οι σπείρες του Γαλαξία μας

Ο νάνος γαλαξίας με το όνομα Sagittarius (Τοξότης) συγκρούστηκε πρώτη φορά με τον Γαλαξία μας πριν από 1,9 δισεκατομμύρια χρόνια και παγιδευμένοι από την μεταξύ τους βαρυτική έλξη οι δυο γαλαξίες συγκρούστηκαν πάλι πριν από 900 εκατομμύρια χρόνια. Αναμένεται και τρίτη σύγκρουση μετά από 10 εκατομμύρια χρόνια.

Οι συγκρούσεις αυτές πρέπει να είχαν σημαντική επίδραση στον Γαλαξία μας, αλλά τα αποτελέσματά τους ήταν δύσκολο να υπολογιστούν  εξαιτίας της εξαιτίας των αβεβαιοτήτων στην ποσότητα της σκοτεινής ύλης που περιείχε ο Τοξότης. Ο Chris Purcell από το Πανεπιστήμιο του Πίτσμπουργκ στην Πενσυλβάνια, και οι συνεργάτες του, χρησιμοποιώντας νέες εκτιμήσεις για την μάζα του Τοξότη δημιούργησαν μια πιο ακριβή προσομοίωση των συγκρούσεων. Μια από τις συνέπειες των συγκρούσεων, σύμφωνα με τους επιστήμονες, ήταν και ο σχηματισμός σπειρών του Γαλαξία μας.
Δείτε τα αντίστοιχα βίντεο

http://bcove.me/zctzj5b3


http://youtu.be/oIfcQ1NJNRE

newscientist.com

Ανιχνεύθηκαν μόρια σακχάρου στην κατοικήσιμη ζώνη του Γαλαξία μας

Μόριο σακχάρου που συνδέεται άμεσα με την δημιουργία ζωής εντόπισαν οι αστρονόμοι σε μια περιοχή του γαλαξία μας όπου θα μπορούσαν να υπάρχουν κατοικήσιμοι πλανήτες. Η γλυκοαλδεΰδη (HOCH ₂ -CH = O) – ο απλούστερος μονοσακχαρίτης – μπορεί να αντιδράσει με την προπενάλη και να σχηματίσουν ριβόζη, ένα βασικό συστατικό του ριβονουκλεϊκού οξέος (RNA), που πιστεύεται ότι είναι το κεντρικό μόριο για την δημιουργία ζωής.
Οι ερευνητές χρησιμοποίησαν το ραδιοτηλεσκόπιο IRAM στη Γαλλία, με το οποίο ανίχνευσαν το μόριο σε μια περιοχή του διαστήματος, 26000 έτη φωτός μακριά από τη Γη, όπου σχηματίζονται άστρα μεγάλης μάζας. Παρατήρησαν την περιοχή με υψηλή γωνιακή ανάλυση και σε διαφορετικά μήκη κύματος, επιβεβεβαιώνοντας την παρουσία των τριών χαρακτηριστικών γραμμών της γλυκοαλδεΰδη στο κεντρικό μέρος της περιοχής.
«Είναι η πρώτη φορά που η γλυκοαλδεΰδη, ένα βασικό σάκχαρο, ανιχνεύεται σε μια περιοχή σχηματισμού άστρων, όπου θα μπορούσαν να υπάρξουν πλανήτες φιλόξενοι στη ζωή» δηλώνουν οι επιστήμονες της ερευνητικής ομάδας. Η γλυκοαλδεΰδη είχε ανιχνευθεί παλιότερα μόνο προς το κέντρο του γαλαξία μας, όπου οι συνθήκες είναι ακραίες σε σχέση με τον υπόλοιπο γαλαξία. Το γεγονός ότι τώρα ανιχνεύθηκε σε μια περιοχή μακριά από το γαλαξιακό κέντρο δείχνει ότι η παραγωγή αυτού του βασικού συστατικού της ζωής μπορεί να γίνεται και σε άλλες περιοχές του γαλαξία. Αυτό είναι μια καλή είδηση για την αναζήτηση της εξωγήινης ζωής...
dailygalaxy.com

To σύμβολο του απείρου στο κέντρο του Γαλαξία μας !

Κοσμική κορδέλα "τυλίγει" το κέντρο του Γαλαξία

Το διαστημικό Παρατηρητήριο Herschel εντόπισε και κατέγραψε μια παράξενη κοσμική δομή, ένα δακτυλίδι αερίου, στο κέντρο του γαλαξία μας. Οι ειδικοί την χαρακτηρίζουν ως μια «κοσμική λωρίδα» που κυκλώνει το κέντρο του γαλαξία. Πρόκειται για ένα πυκνό νεφέλωμα παγωμένων αερίων και σκόνης σε σχήμα λωρίδας με έκταση 600 ετών φωτός στο εσωτερικό του οποίου υπάρχει παραγωγή νέων άστρων.

Η ύπαρξη του δακτυλιδιού ήταν γνωστή εδώ και καιρό αλλά τα όργανα παρατήρησης είχαν καταφέρει να εντοπίσουν μόνο μικρά και αποσπασμένα μεταξύ τους τμήματα. Το Herschel, παρατηρητήριο της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Διαστήματος και με τη συνδρομή της Nasa,  κατάφερε να το καταγράψει ολόκληρο.

Η ανακάλυψη, η οποία δημοσιεύεται στην επιθεώρηση Astrophysical Journal Letters,  έχει εντυπωσιάσει την επιστημονική κοινότητα η οποία προσπαθεί τώρα να βρει απαντήσεις για τη σπάνια μορφή και άλλα περίεργα χαρακτηριστικά που έχει αυτό το νεφέλωμα όπως για παράδειγμα το γεγονός ότι το κέντρο του δακτυλιδιού δεν συμπίπτει όπως θα έπρεπε κανονικά με το κέντρο του γαλαξία.  tovima.gr - physicsforme - arxiv.org

Ο νέος βραχίονας του Γαλαξία μας

... αποκαλύπτεται χάρη στο μονοξείδιο του άνθρακα

Η βασική δομή του γαλαξία μας πιστεύεται ότι περιλαμβάνει ένα νέο βραχίονα που δεν μπορούμε να δούμε (το γκρι χρώμα δείχνει τμήματα που δεν έχουν  προσδιοριστεί ακόμη).  Για περισσότερη σαφήνεια από την εικόνα έχουν παραληφθεί γνωστά τμήματα σπειροειδών βραχιόνων.

Επειδή ο Γαλαξίας μας περιέχει μεγάλες ποσότητας σκόνης είναι δύσκολο να παρατηρηθεί διεξοδικά με οπτικά τηλεσκόπια. Έτσι οι λεπτομέρειες των σπειροειδών βραχιόνων του είναι λιγότερο γνωστές σε σχέση με την δομή των βραχιόνων του γαλαξία της Ανδρομέδας, που ναι μεν βρίσκεται μερικά εκατομμύρια έτη φωτός μακριά, δεν επισκιάζεται όμως από την μεσοαστρική σκόνη.
Ευτυχώς τα ραδιοφωνικά κύματα μπορούν να περάσουν μέσα από την σκόνη. Ραδιοφωνική ακτινοβολία εκπέμπουν τα μόρια του μονοξειδίου του άνθρακα που περιέχονται στους «αόρατους» βραχίονες και μπορούν να αποκαλύψουν με ακρίβεια την δομή τους. Οι αστρονόμοι του Cambridge Tom Dame και Pat Thaddeus χρησιμοποιώντας την εκπομπή του μονοξειδίου του άνθρακα από τα πιο απομακρυσμένα μέρη του γαλαξία, ανακάλυψαν ένα νέο μεγάλο σπειροειδή βραχίονα με πυκνή συγκέντρωση μονοξειδίου. Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι η νέα σπείρα είναι προέκταση του βραχίονα Ασπίδας-Κενταύρου, έναν από τους δύο κύριους σπειροειδείς βραχίονες του γαλαξία μας (βλέπε σχήμα). Εάν η πρότασή τους επιβεβαιωθεί, θα αποδειχθεί ότι ο Γαλαξίας μας έχει μια εντυπωσιακή συμμετρία, με το νέο βραχίονα να είναι συμμετρικός του βραχίονα του Περσέα.
physicsforme.wordpress.com

Απίστευτες φωτογραφίες του νυχτερινού ουρανού

...όπου η πραγματικότητα ξεπερνάει την ανθρώπινη φαντασία
Από τον φωτογράφο Bret Webster με τη χρήση απλής ψηφιακής φωτογραφικής μηχανής

Goblin Valley National Park στον Green River, Utah

....===>

Εκπληκτικές φωτογραφίες του νυχτερινού ουρανού

...από τον παγκόσμιο διαγωνισμό αστροφωτογραφίας Best Night-Sky Pictures 2011

Εικόνα του Γαλαξία από το Ιράν

===>...

Ολόκληρος ο γαλαξίας σε 360 μοίρες

Ο 28χρονος φωτογράφος Nick Risinger παράτησε τη δουλειά του για να κάνει το όνειρό του πραγματικότητα: ήθελε να απαθανατίσει το νυχτερινό ουρανό σε 360 μοίρες.
Το έργο ζωής που ξεκίνησε να πραγματοποιήσει το ονόμασε «Photopic Sky Survey». Η εργασία του δεν ήταν απλή: Η πανοραμική φωτογραφία του Milky Way τραβήχτηκε σε διάστημα ενός έτους. Ο φωτογράφος χρησιμοποίησε 6 κάμερες με τις οποίες κάλυψε 60.000 μίλια νυχτερινού ουρανού.

Για να δείτε διαδραστικά τον ουρανό πατήστε ΕΔΩ

Εννοείται ότι χρειάστηκε να ταξιδέψει πολλές φορές σε αρκετές πολιτείες της Αμερικής, αλλά και στη Νότιο Αφρική (για να καλύψει το νότιο ημισφαίριο), απολαμβάνοντας συχνά την παρέα του συνταξιούχου πατέρα του... Προσπαθώντας να αποφύγει το φαινόμενα της φωτορύπανσης, ανακάλυψε σημεία με «πραγματικό σκοτάδι» στην Αριζόνα, το Τέξας, τη Νεβάδα, το Κολοράντο, την Καλιφόρνια και το Όρεγκον...

Βίντεο: Μια εβδομάδα στη ζωή του Γαλαξία...

... από την κορυφή του ψηλότερου βουνού της Ισπανίας

Η φωτογράφηση έγινε μεταξύ 4 και 11 Απριλίου, από τον Terje Sorgjerd στο Εl Teide των Καναρίων νήσων. Από τις φωτογραφίες αυτές προέκυψε το βίντεο που βλέπουμε παρακάτω. Μάλιστα, στις 9 Απριλίου το βράδυ μια αμμοθύελλα έφτασε από την έρημο Σαχάρα, γεγονός που καθιστά σχεδόν αδύνατο να δει κανείς τον ουρανό με τα μάτια του. Η φωτογραφική μηχανή όμως κατάφερε να συλλάβει την αμμοθύελλα και τον ουρανό...
dailymail.co.uk/sciencetech

Εντυπωσιακή εικόνα της καρδιάς του γαλαξία μας

Μια νέα βελτιωμένη εικόνα του γαλαξία μας από το τηλεσκόπιο υπερύθρων Spitzer, αποκαλύπτει το πυκνό κέντρο του. Αυτή η αναπαράσταση αναδεικνύει καλύτερα τα χαρακτηριστικά του γαλαξιακού πυρήνα, εκεί όπου το ορατό φως αδυνατεί να διεισδύσει.
Ένας συνωστισμός άστρων δημιουργεί μια μπλε ομίχλη στο κέντρο του γαλαξία. Η μεσοαστρική σκόνη που είναι πλούσια σε άνθρακα λάμπει στο φως των γειτονικών αστεριών στο πράσινο, ενώ η θερμή σκόνη εκπέμπει μια κίτρινη-πράσινη λάμψη. Το πιο λαμπρό λευκό χαρακτηριστικό στο κέντρο της εικόνας είναι ένα σμήνος άστρων που περιστρέφεται γύρω από την υπερμεγέθη μαύρη τρύπα στην καρδιά του γαλαξία.
Στην εικόνα περιέχεται μια περιοχή που έχει 2400 έτη φωτός πλάτος και 1360 έτη φωτός ύψος.
spitzer.caltech.edu

Μα, έχει γάλα ο γαλαξίας;

γράφει ο Γιώργος Δαμιανός
Άστοχη ερώτηση. Αλλά η λέξη γαλαξίας παράγεται από τη λέξη γάλα και αυτό γιατί στην αρχαιότητα θεωρούσαν ότι είναι από γάλα (η μοιάζει με γάλα) ο νεφελώδης λευκάζων κύκλος που περιβάλλει τον ορίζοντα (σήμερα, γνωρίζουμε ότι είναι μία φωτεινή γαλακτώδης ζώνη, που αποτελείται από δισεκατομμύρια αστέρες και νεφελώδη αστρική ύλη).
Ο ίδιος ο Πλούταρχος (περί των αρεσκ. τοις φιλοσόφ. 892e) δίνει την ετυμολογική ερμηνεία του γαλαξία: «δια δε τη λευκόχροιαν γαλαξίας ονομαζόμενος». Στα μάτια των αρχαίων φάνταζε ένας δρόμος που οδηγεί στο μυστήριο.Οι μύθοι θέλουν τη «φωτεινή οδό» να είναι δημιούργημα του Ηλίου, λόγω της αρχικής καθημερινής πορείας του («ηλιακόν δρόμον»). Άλλοι μύθοι θέλουν την «αστερόσκονη» του γαλαξία («την οδόν του Φαέθοντος») ως αποτέλεσμα της καταστροφικής αρματηλασίας του Φαέθοντος (Διόδωρος, Ε, 23). Ο μύθος που εξηγεί και την ετυμολογία του γαλαξία είναι αυτός της Ήρας, η οποία θήλαζε τον Ηρακλή για να γίνει αθάνατος. Όταν, όμως, ανακάλυψε την απάτη του Δία διέκοψε απότομα το θηλασμό και το γάλα της χύθηκε στο σύμπαν.
Οι Λατίνοι επηρεασμένοι από τον ελληνικό όρο θα αποκαλέσουν τον «γαλαξία κύκλο» ως via lactea (: γαλακτική οδό, αγγλ.: milky way). Ο Οβίδιος, Metamorfosi Ι, 168 , πιστεύει ότι η οδός αυτή οδηγεί στο ανάκτορο του Διός. Η γαλακτική οδός είναι κάτι που ερεθίζει τη φαντασία των αρχαίων. Τους φαντάζομαι να αναρωτιούνται: «που οδηγεί αυτός ο δρόμος;», «τί υπάρχει πίσω απ΄εκεί;» Βλέπετε είναι αδύνατον να μην είχαν και τότε τους «ουφολόγους» τους.
Η χριστιανική φαντασία θα οικειοποιηθεί τον Γαλαξία και αποφασίζει ότι είναι ο δρόμος των Αγίων: «το ζωνάρι της Παναγιάς», «ο Ιορδάνης ποταμός» και για τους ρωμαικαθολικούς ο δρόμος που περπατά ο San Giacomo. Στη λαϊκή παράδοση περιγράφονται ως «του παπά ή του κουμπάρου τα άχυρα»
Ο Γαλιλαίος θα ανατρέψει την απλοϊκή εκδοχή για το «γαλακτώδες νέφος» και θα καθορίσει ότι πρόκειται για μία φωτεινή λευκάζουσα ζώνη, η οποία αποτελείται από δισεκατομμύρια αστέρες (ανάμεσα τους και ο ήλιος μας) και νέφη αστρικής ύλης. Ανάλογα με τη θέση του ήλιου διακρίνεται μία φωτεινή γαλακτώδης ταινία από άκρη σε άκρη του ορίζοντα. Στο νυκτερινό ουρανό το φως των αστέρων φαίνεται ως μία αστερόσκονη.
Ο όρος πέρασε αυτούσιος η μεταφρασμένος σε όλες τις γλώσσες της Εσπερίας:
Αγγλικά : galaxy ή Milky way
Ιταλικά : galassia ή via lacteal
Γαλλικά: Galaxie ή voie lactee
Γερμανικά: Galaxie ή Milchstrasse

Πηγές

1. Πλούταρχος (περί των αρεσκ. τοις φιλοσόφ. 892e)
2. Διόδωρος, Ε, 23
3. Οβίδιος, Metamorfosi Ι, 168

www.24grammata.com